Jure.nl Rechtspraak, Jurisprudentie, Rechterlijke uitspraken online

U dient ingelogd te zijn om favorieten te kunnen toevoegen aan Mijn Jure
U kunt zich hier gratis registreren
Datum uitspraak:
Datum publicatie:
Rechtsgebied:
Soort procedure:
Zaaknummer:
Zittingsplaats:
Vindplaats:

Inhoudsindicatie:

In hoger beroep is - naar het Hof begrijpt - in geschil of: de achterwaartse verliesverrekening uit het jaar 1988 met het belastbare inkomen van het jaar 1985 juist is toegepast; (het saldo van) de te verrekenen verliezen in het jaar 1985 op een te laag bedrag is vastgesteld; belanghebbende recht heeft op vergoeding van rente ter zake van de vermindering van de aanslag Premieheffing 1985; sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; en of belanghebbende recht heeft op immateriële schadevergoeding.

Uitspraak



GERECHTSHOF DEN HAAG

Team Belastingrecht

meervoudige kamer

nummer BK-15/00883

Uitspraak van 2 mei 2017

in het geding tussen:

[X] te [Z] , belanghebbende,

en

de inspecteur van de (thans) Belastingdienst/kantoor Hoofddorp, de Inspecteur,

op het hoger beroep van belanghebbende tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag (hierna: de Rechtbank) van 29 juni 2015, nummer SGR 08/7863, betreffende de hierna vermelde beschikking.

Beschikking, bezwaar en geding in eerste aanleg

1.1. Bij beschikking heeft de Inspecteur het belastbare inkomen van het jaar 1985 verminderd met ƒ 3.962 door verrekening van een verlies van het jaar 1988 (hierna: de verliesverrekeningsbeschikking).

1.2. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur de verliesverrekeningsbeschikking gehandhaafd.

1.3. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep bij de Rechtbank ingesteld. De Rechtbank heeft het beroep voor zover gericht tegen de mededeling van het saldo van de te verrekenen verliezen per 31 december 1985 niet-ontvankelijk en voor het overige ongegrond verklaard. De Rechtbank heeft het onderzoek heropend ter voorbereiding van een nadere uitspraak over schadevergoeding.

Loop van het geding in hoger beroep

2.1. Belanghebbende is van de uitspraak van de Rechtbank in hoger beroep gekomen. In verband daarmee is door de griffier een griffierecht geheven van € 123.

2.2.1. Ter zake van de in het najaar van 2016 behandelde hoger beroepen van belanghebbende zijn de volgende griffierechten geheven:

Zitting

BK-nr.

Middel/jaar

Griffierecht

20-09-2016

15/00883

15/00884

15/00885

15/00886

Verliesverrekeningsbeschikking 1988

Aanslag IB/PVV 1998

Aanslag IB/PVV 1999

Aanslag IB/PVV 2000

€ 123€ 123

-

-

11-10-2016

15/00887

15/00888

15/00889

Aanslag IB/PVV 2001

Aanslag IB/PVV 2002

Aanslag IB/PVV 2003

€ 123€ 123€ 123

08-11-2016

15/00894

15/00895

15/00896

Verliesvaststellingsbeschikking 2004

Navorderingsaanslag Zfw 2004

Verliesverrekeningsbeschikking 2004

€ 123

-

-

15-11-2016

15/00890

15/00891

15/00892

15/00893

Aanslag IB/PVV 2005 en Zfw 2005

Navorderingsaanslag IB/PVV en Zfw 2005

Aanslag IB/PVV en Zvw 2006

Aanslag IB/PVV en Zvw 2007

€ 123

-€ 123€ 123

13-12-2016

15/00897

15/00898

Naheffingsaanslag OB 2004

Naheffingsaanslag OB 2005-2007

€ 248

-

2.2.2. Ter zake van de in het najaar van 2016 behandelde hoger beroepen van de echtgenote van belanghebbende zijn de volgende griffierechten geheven:

Zitting

BK-nr.

Middel/jaar

Griffierecht

20-09-2016

15/00871

15/00872

15/00873

Aanslag IB/PVV 1998

Aanslag IB/PVV 1999

Aanslag IB/PVV 2000

€ 123

-

-

11-10-2016

15/00874

15/00875

Aanslag IB/PVV 2002

Aanslag IB/PVV 2003

€ 123€ 123

08-11-2016

15/00876

15/00877

Navorderingsaanslag IB/PVV en Zfw 2004

Aanslag IB/PVV 2004

€ 123€ 123

15-11-2016

15/00879

15/00880

15/00881

15/00882

Aanslag IB/PVV 2005

Navorderingsaanslag IB/PVV en Zfw 2005

Aanslag IB/PVV 2006

Aanslag IB/PVV 2007

€ 123€ 123€ 123€ 123

13-12-2016

15/00878

Naheffingsaanslag OB 2005-2007

€ 123

2.3. De mondelinge behandeling van de onderhavige zaak heeft plaatsgehad ter zitting van 20 september 2016, gehouden te Den Haag. Partijen zijn verschenen. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt.

2.4. Op 2 februari 2017 heeft belanghebbende bij het Hof twee brieven afgegeven met het opschrift "KLACHT Over de Postbezorging door Postnl, van met name aangetekende stukken, verstuurd door oa. Voornoemde 3 organen" en het opschrift beginnend met "Onder verwijzing naar verzoek art 12 toepassing door dhr [X] dd 19-01-2017, ingediend, met het verzoek om ontvangst bevestiging (…)". Aangezien deze brieven na sluiting van het onderzoek zijn binnengekomen en de inhoud van deze brieven niet noopt tot heropening van het onderzoek, zullen deze brieven niet in de beoordeling worden betrokken.

Vaststaande feiten

In hoger beroep is, op grond van de stukken van het geding en het verhandelde ter zitting, als tussen partijen niet in geschil dan wel door één van hen gesteld en door de wederpartij niet of onvoldoende weersproken, het volgende komen vast te staan:

3.1. Belanghebbende heeft voor het jaar 1985 een belastbaar inkomen aangegeven van ƒ 4.252.

3.2. Met dagtekening 30 september 1988 heeft de Inspecteur de aanslag voor het jaar 1985 opgelegd naar een belastbaar inkomen van ƒ12.172 en een belastingvrije som van ƒ 8.333.

3.3. Bij uitspraak op bezwaar van 6 september 1990 is het belastbaar inkomen nader vastgesteld op ƒ 4.452 en is de aanslag verminderd tot nihil. Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak op bezwaar beroep ingesteld bij het Gerechtshof te ’s‑Gravenhage. Bij uitspraak van 14 april 1993 heeft het hof de uitspraak op bezwaar bevestigd. In deze uitspraak is - voor zover hier van belang - het volgende overwogen:

"3.1. Belanghebbende genoot in 1985 een achterstallige uitkering wegens werkloosheid.

3.2. Ter verkrijging van die uitkering heeft hij reiskosten en advocaatkosten gemaakt.

3.3. De Inspecteur heeft het belastbare inkomen gesteld op ƒ 4.452,-- bij de bestreden uitspraak en op ƒ 4.252,-- ambtshalve blijkens het vertoogschrift. Hierop moet in elk geval nog in mindering komen een bedrag van ƒ 290,-- terzake van een telfout.

3.4. Belanghebbende dreef in 1985 een onderneming onder de naam [Y] . Hij bezat in privé gelijktijdig dan wel achtereenvolgens enkele auto’s, waarmede hij in 1985 ten behoeve van voormelde onderneming rond 30 kilometer heeft gereden.

4 Omschrijving geschil en standpunten van partijen

Het geschil betreft de volgende vragen:

a) of, en zo ja tot welk bedrag, belanghebbende kosten als bedoeld onder 3.2. in mindering op zijn inkomen kan brengen, en

b) of daarnaast nog een bedrag van ƒ 25-- aftrekbaar is terzake van autokosten als bedoeld onder 3.4.

Met betrekking tot het onder a vermelde geschilpunt stelt belanghebbende dat een bedrag van ƒ 375-- aftrekbaar is.

(···)

5 Overwegingen omtrent het geschil

5.1.

Bij de bestreden uitspraak is de aanslag verminderd tot nihil. Het rechtsmiddel van beroep is slechts gegeven om de rechter te doen beoordelen of de aanslag, zoals deze door de Inspecteur is gehandhaafd of verminderd, op een lager bedrag dient te worden vastgesteld. Het Hof kan de aanslag niet verder verminderen en de bestreden uitspraak dient derhalve te worden gehandhaafd.

5.2.

Partijen zijn het er over eens dat het belastbare inkomen in 1985 minder beliep dan de belastingvrije som van ƒ 8.333,--. Het juiste bedrag moet in deze procedure in het midden blijven.

5.3.

De hoogte van het belastbare inkomen kan van belang zijn voor de aanslag in de premieheffing volksverzekeringen 1985 en kan dan ook eventueel, indien en nadat de Inspecteur op een ingediend bezwaarschrift tegen zulk een aanslag uitspraak heeft gedaan, in een beroepschrift tegen die uitspraak aan de orde gesteld worden.

5.4.

In de onderhavige zaak is evenmin plaats voor een bes1issing omtrent de hoogte van de oudedagsreserve. Een beslissing daarover kan worden verkregen door aan de Inspecteur te verzoeken een beschikking vast te stellen als bedoeld in artikel 44 1, eerste lid, van de Wet op de Wet op de inkomstenbelasting 1964. "

3.4.

Naar aanleiding van deze hofuitspraak heeft de Inspecteur het belastbare inkomen van het jaar 1985 ambtshalve nader vastgesteld op ƒ 3.962.

3.5.

Bij 'Beschikking terugwenteling van verlies' van 18 september 2006 (de verliesverrekeningsbeschikking) is van het verlies over het jaar 1988 van ƒ 17.879, een bedrag van ƒ 3.962 verrekend met het belastbare inkomen van het jaar 1985. Als gevolg van deze verrekening is (i) het belastbare inkomen van het jaar 1985 nader vastgesteld op nihil en (ii) bij kennisgeving van 6 oktober 2006 het premie inkomen nader vastgesteld op ƒ 14 en de premie berekend op ƒ 1. In verband met punt (ii) heeft belanghebbende een bedrag terug ontvangen van ƒ 236.

3.6.

Belanghebbende heeft bij brief van 16 september 2015 een beroep op betalingsonmacht griffierecht gedaan. Bij brief van 6 oktober 2015 heeft hij het toegezonden formulier en de gevraagde gegevens aan de griffier (retour) gezonden. Belanghebbende heeft in dit formulier het volgende verklaard:

"I. ondergetekende verklaart voor zichzelf en zijn eventuele fiscale partner dat zij beiden:

 geen inkomen genieten. [Hof: met pen bijgeschreven] negatief/zie bijlage.

 wel inkomen genieten. (…) [Hof: met pen bijgeschreven] (zie [A] R.C). voor inval./uitkering

(…)

II. Ondergetekende verklaart voor zichzelf en zijn eventuele fiscale partner dat zij gezamenlijk in Nederland en/of in het buitenland:

 niet over vermogen beschikken. [Hof: met pen bijgeschreven] = negatief zie bijlage/uitleg."

3.7.

Belanghebbende heeft bij de hiervoor onder 3.6 vermelde verklaring vier bijlagen gevoegd. Kort samengevat heeft belanghebbende in deze bijlagen verklaard dat hij per 1 oktober 2015 samen met zijn echtgenote een bedrag van € 555.559,49 is verschuldigd aan hun twee kinderen. Voorts heeft hij gesteld dat hun gezamenlijke vermogen per saldo negatief is, aangezien tegenover de schuld aan de kinderen banktegoeden staan van € 219.988,38 op naam van belanghebbende plus € 302.165,52 op naam van de echtgenote, derhalve in totaal een bedrag van € 522.153,90. Belanghebbende en zijn echtgenote zetten in de 'bijlage bij de verzoeken 30-09-2015', ingekomen op 7 oktober 2015, uiteen dat dit:

"[i]n feite impliceert […] dat voor vrijstelling griffierecht rechtmatig kan worden geopteerd. In een eerder jaar is dat ook altijd wel toegekend. De laatste tijd hebben we daarvan echter vrijwillig afgezien […]. De […] alhier/cumulerende griffierechten worden ons echter te gortig".

Omschrijving geschil in hoger beroep en standpunten van partijen

4.1.

In hoger beroep is - naar het Hof begrijpt - in geschil of:

a. de achterwaartse verliesverrekening uit het jaar 1988 met het belastbare inkomen van het jaar 1985 juist is toegepast;

b. (het saldo van) de te verrekenen verliezen in het jaar 1985 op een te laag bedrag is vastgesteld;

c. belanghebbende recht heeft op vergoeding van rente ter zake van de vermindering van de aanslag Premieheffing 1985;

d. sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; en of

e. belanghebbende recht heeft op immateriële schadevergoeding.

4.2.

Voor de standpunten van partijen wordt verwezen naar de van hen afkomstige stukken en naar hetgeen partijen in aanvulling daarop ter zitting hebben aangevoerd.

Conclusies van partijen

5.1.

Het hoger beroep van belanghebbende strekt, naar het Hof begrijpt, tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar, tot vermindering van de verliesverrekeningsbeschikking tot ƒ 2.561 (te weten: ƒ 3.962 -/- ƒ 1.001 -/- ƒ 400), tot vergoeding van proceskosten en tot toewijzing van het verzoek om immateriële schadevergoeding.

5.2.

De Inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

Oordeel van de Rechtbank

6. De Rechtbank heeft omtrent het geschil als volgt overwogen:

"9. [Belanghebbende] stelt dat het ambtshalve nader vastgestelde belastbaar inkomen voor 1985 van ƒ 3.962 dient te worden verminderd met de in genoemde hofuitspraak in overweging 4 vermelde kosten van in totaal ƒ 400, alsmede met de fiscale oudedagsreserve (FOR) voor 1985 ten bedrage van ƒ 1.001.

10. De rechtbank stelt voorop dat de bewijslast voor de aftrek van de in voornoemde hofuitspraak onder 4 vermelde kosten bij [belanghebbende] ligt. Hij heeft dit bewijs niet geleverd. Zijn opvatting als genoemd in bijlage 2 bij de conclusie van repliek dat in de hofuitspraak de aftrekbaarheid van die kosten is vastgesteld, volgt de rechtbank niet. Het Hof heeft zich in die uitspraak over de aftrekbaarheid van deze kosten niet uitgelaten. Gezien het door het Hof in 5.1 overwogene kwam het hier niet aan toe.

11. Voor wat de FOR betreft stelt de rechtbank vast dat [belanghebbende] blijkens productie 51 bij de conclusie van repliek [de Inspecteur] bij brief van 7 juni 1993 heeft verzocht de stand van de FOR voor het jaar 1985 te beschikken op ƒ 1.001. [De Inspecteur] heeft daarop bij voor bezwaar vatbare beschikking van 24 augustus 1993 de stand van de FOR vastgesteld op nihil. Nu niet is gebleken dat [belanghebbende] tegen deze beschikking een rechtsmiddel heeft ingediend, bestaat geen grond het ambtshalve nader vastgestelde belastbaar inkomen voor 1985 met ƒ 1.001 te verminderen.

12. Dit leidt de rechtbank tot het oordeel dat de verliesverrekeningsbeschikking voor het jaar 1985 terecht op ƒ 3.962 is vastgesteld.

13. Hetgeen [belanghebbende] overigens heeft aangevoerd, kan hieraan niet afdoen. De rechtbank volgt [belanghebbende] niet in zijn opvatting dat de verliesverrekeningsbeschikking als een uitspraak op een eerder door [belanghebbende] ingediend bezwaar moet worden aangemerkt. Deze beschikking is een op zichzelf staande beschikking, waartegen, als in het onderhavige geval ook is geschied, afzonderlijk bezwaar en beroep openstaat. Voor zover [belanghebbende] heeft beoogd te stellen dat de vaststelling van deze beschikking neerkomt op gegrondverklaring van een eerder ingediend bezwaar en dat dientengevolge recht bestaat op vergoeding van kosten in de bezwaarfase, kan hij daarin dan ook niet worden gevolgd.

14. Voor zover [belanghebbende] de opvatting huldigt dat in de bestreden uitspraak op bezwaar ten onrechte niet is ingegaan op een verrekening van premieheffing en op het vergoeden van rente, bestaat voor die opvatting gezien het vorenstaande geen grond. Overigens is in de uitspraak door verwijzing naar de brief van 14 december 2006 een vergoeding van de kosten in bezwaar afgewezen.

(…)

16. Het beroep is ongegrond.

17. Belanghebbende] heeft voorts erop gewezen dat het saldo per 31 december 1985 van de in aanmerking te nemen te verrekenen verliezen op een te laag bedrag is vastgesteld. Voor zover hij hierbij heeft beoogd in beroep te komen tegen dat saldo, overweegt de rechtbank dat - anders dan met betrekking tot de verliesvaststelling, waarvoor geldt dat het verlies bij voor bezwaar vatbare beschikking wordt vastgesteld en op het aanslagbiljet wordt vermeld - bij de vermelding op het aanslagbiljet van het bedrag van de per 31 december 1985 nog te verrekenen verliezen geen sprake is van een voor bezwaar vatbare beslissing. Deze vermelding is volgens vaste jurisprudentie slechts een mededeling waartegen geen bezwaar en beroep openstaat. Het vermelde bedrag is in beginsel immers het saldo van de voorafgaande verliesvaststellingen en -verrekeningen. Tegen deze vaststellingen heeft afzonderlijk bezwaar en beroep opengestaan. Het beroep van [belanghebbende] is in zoverre dan ook niet-ontvankelijk.

Proceskosten

18. De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling."

Beoordeling van het hoger beroep

Geschilpunt a (verliesverrekeningsbeschikking)

7.1.1.

De Inspecteur heeft het belastbare inkomen van het jaar 1985 ambtshalve nader vastgesteld op ƒ 3.962.

7.1.2.

Belanghebbende betoogt in hoger beroep dat het belastbare inkomen verder dient te worden verminderd met een bedrag van ƒ 400 ter zake van auto-, reis- en advocaatkosten, alsmede met een bedrag van ƒ 1.001 in verband met de fiscale oudedagsreserve (FOR). De verliesverrekeningsbeschikking, waarbij een verlies van het jaar 1988 is verrekend met het belastbare inkomen van het jaar 1985, moet volgens belanghebbende derhalve worden verminderd tot ƒ 2.561.

7.1.3.1. Aangezien belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij in het jaar 1985 ter zake van auto-, reis- en advocaatkosten uitgaven heeft gedaan, is er geen reden het belastbare inkomen van het jaar 1985 verder te verlagen.

7.1.3.2. Belanghebbende heeft wat betreft de FOR in hoger beroep geen gronden, feiten of omstandigheden aangevoerd die een nieuw of ander licht op de zaak (kunnen) werpen, zodat de Rechtbank in r.o. 11 van haar uitspraak terecht en op goede gronden heeft beslist dat geen grond bestaat het belastbare inkomen van het jaar 1985 te verminderen met een bedrag van ƒ 1.001. Het Hof maakt deze beslissing en de daartoe door de Rechtbank gebezigde gronden tot de zijne.

7.2.

Gelet op het hiervoor in 7.1.3 overwogene is de verliesverrekeningsbeschikking terecht vastgesteld op ƒ 3.962.

Geschilpunt b (het saldo van de te verrekenen verliezen)

7.3.

De Rechtbank heeft terecht geoordeeld dat tegen de mededeling op het aanslagbiljet betreffende het totaalbedrag van de nog te verrekenen verliezen geen rechtsmiddelen openstaan.

Geschilpunt c (rentevergoeding)

7.4.

Voor zover de klachten in hoger beroep ertoe strekken dat belanghebbende tevens opkomt tegen de onder 3.5 vermelde kennisgeving, geldt het volgende. Belanghebbende heeft bij brief van 21 oktober 2006 laten weten dat de kennisgeving onjuist is, enkel en alleen vanwege het feit dat geen rentevergoeding over het terug te ontvangen bedrag van ƒ 236 is toegekend. Ingevolge het bepaalde in artikel 30g, lid 4, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen wordt geen heffingsrente vergoed bij een vermindering van de aanslag die voortvloeit uit de verrekening van een verlies van een volgend jaar. De klacht faalt derhalve.

Geschilpunt d (vergoeding van proceskosten)

7.5.1.

De Inspecteur heeft betwist dat de echtgenote in de bezwaar-, beroeps- en hoger beroepsfase op zakelijke basis is opgetreden.

7.5.2.

Belanghebbende heeft ter onderbouwing van zijn standpunt dat tegen een beloning rechtsbijstand is verleend, in hoger beroep aangevoerd dat op basis van het tussen hem en zijn echtgenote geldende huwelijksvermogensregime ieder jaar verrekening van kosten plaatsvindt. De blote stelling dat dit geschiedt, is onvoldoende voor het oordeel dat in de onderhavige zaken sprake is van op zakelijke basis verleende rechtsbijstand. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat zijn echtgenote op zakelijke basis is opgetreden.

7.6.

Belanghebbende heeft voorts gesteld dat kosten zijn gemaakt bij derden (niet zijnde zijn echtgenote) ter zake van rechtsbijstand, doch deze kosten niet gespecificeerd. De Inspecteur betwist belanghebbendes stelling. De enkele stelling dat er facturen zijn terug te vinden in de boekhouding is onvoldoende. Belanghebbende heeft ter zitting aangeboden - om zo het Hof dat wenst stukken te overleggen. Het Hof heeft belanghebbende meerdere malen voorgehouden dat het aan belanghebbende zelf is te bepalen of en welke stukken hij in het geding brengt. Aangezien belanghebbende de desbetreffende stukken niet alsnog in het geding heeft gebracht en het heeft gelaten bij een aanbod daartoe zijn de kosten niet aannemelijk gemaakt.

7.7.

Bovendien is in het onderhavige geval het maken van kosten voor rechtsbijstand, zo dergelijke kosten al gemaakt zijn, niet redelijk. Belanghebbende verleent sinds geruime tijd als adviseur beroepsmatig rechtsbijstand in fiscale procedures. Hij wordt geacht ter zake kundig te zijn en heeft bovendien in de onderhavige zaken steeds alle proceshandelingen zelf verricht.

7.8.

Uit het hiervoor onder 7.5 tot en met 7.7 overwogene volgt dat belanghebbende geen recht heeft op vergoeding van proceskosten.

7.9.

Belanghebbende heeft onvoldoende feiten en omstandigheden gesteld die kunnen leiden tot het oordeel dat recht bestaat op vergoeding van andere kosten, zoals bijvoorbeeld bedoeld in artikel 41 van het EVRM .

Geschilpunt e (verzoek om toekenning van een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn)

7.10.

Aangezien de Rechtbank bij afzonderlijke uitspraak beslist over het verzoek tot vergoeding van immateriële schade ter zake van het verloop van de procedures in bezwaar en in beroep, zal thans uitsluitend het verzoek tot schadevergoeding in de hogerberoepsfase worden beoordeeld (vgl. HR 25 november 2016, nr. 16/00363, ECLI:NL:HR:2016:2678, r.o. 3.1.1). In casu is binnen twee jaar na het instellen van het hoger beroep uitspraak gedaan, zodat de redelijke termijn niet is overschreden.

Afsluitende overwegingen

7.11.1.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat sprake is van schending van artikel 1 EP bij het EVRM, geldt dat hij deze stelling onvoldoende heeft onderbouwd.

7.11.2.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat aan hem in rekening gebrachte heffingsrente, mede gelet op de duur van de procedures, als boete als bedoeld in het EVRM zou moeten worden aangemerkt, geldt dat dit standpunt moet worden verworpen omdat het geen steun vindt in het recht.

7.11.3.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat de algemene beginselen van behoorlijk bestuur zijn geschonden (meer in het bijzonder: het beginsel van detournement de pouvoir), geldt dat hij onvoldoende feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die kunnen leiden tot het oordeel dat sprake is van een dergelijke schending.

7.11.4.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat overigens Europeesrechtelijke regels zijn geschonden, geldt dat hij deze stelling onvoldoende heeft gespecificeerd.

7.11.5.

Voor zover belanghebbende stelt 'dat er stukken verdwijnen' en met een beroep op het bepaalde in artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) bedoelt te stellen dat de Inspecteur deze in het geding moet brengen, geldt dat hij deze stelling onvoldoende heeft onderbouwd.

7.11.6.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat het verbod op reformatio in peius is geschonden, geldt het volgende. De onderhavige beschikking is in bezwaar gehandhaafd. Van een verslechtering van de positie van belanghebbende als gevolg van het door hem ingediende bezwaarschrift is derhalve geen sprake. De uitspraak van de Rechtbank heeft evenmin tot gevolg gehad dat belanghebbende in een nadeliger positie is komen te verkeren dan zonder het instellen van het beroep het geval zou zijn geweest. De grief treft daarom geen doel.

7.11.7.

Voor zover belanghebbende stelt dat de Rechtbank haar uitspraak onvoldoende heeft gemotiveerd, geldt dat deze klacht faalt, reeds omdat belanghebbende niet aan zijn stelplicht heeft voldaan, nu deze stelling onvoldoende is onderbouwd.

7.11.8.

Voor zover belanghebbende stelt dat de Rechtbank ten onrechte heeft geweigerd stukken aan te nemen die belanghebbende alsnog ter zitting wilde overleggen, geldt dat deze klacht faalt. Belanghebbende had deze stukken al bij aanvang van de beroepsprocedure in bezit en had deze reeds op dat moment in het geding kunnen brengen. Gesteld noch gebleken is dat belanghebbende goede redenen had die stukken niet eerder in te brengen. Gelet hierop kon de Rechtbank het algemeen belang van een doelmatige procesgang laten prevaleren (vgl. HR 15 juni 2012, nr. 11/03308, ECLI:NL:HR:2012:BW8344, BNB 2012/240, r.o. 3.3.2).

Slotsom

7.12.

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het hoger beroep ongegrond is.

Proceskosten en griffierecht

8.1.

Er zijn geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 van de Awb (zie onderdeel 7.8).

8.2.1.

Belanghebbende heeft het in rekening gebrachte griffierecht voldaan, doch doet een beroep op betalingsonmacht griffierecht. Hij heeft verklaard tezamen met zijn echtgenote bezittingen te hebben, waaronder begrepen liquide middelen, ten bedrage van € 522.153,90 (zie onderdeel 3.7). Belanghebbende beschikte derhalve over de benodigde middelen om het griffierecht te voldoen, zodat hij in staat was een afweging te maken tussen de last van het voldoen van het griffierecht en het nut van het voeren van een gerechtelijke procedure (vgl. HR 28 maart 2014, nr. 12/03888, ECLI:NL:HR:2014:699, BNB 2014/135, r.o. 3.3.5). Daaraan doet niet af dat belanghebbende stelt schulden te hebben ten bedrage van € 555.559,49. Uit het voorgaande volgt dat niet aannemelijk is geworden dat het onmogelijk dan wel uiterst moeilijk was om het griffierecht te voldoen.

8.2.2.

Voor zover belanghebbende bedoelt te stellen dat het aan hem ter zake van het indienen van het hoger beroep in rekening gebrachte griffierecht ten onrechte in rekening is gebracht, geldt het volgende. Op grond van artikel 8:41 juncto 8:108 van de Awb wordt van de indiener van het hogerberoepschrift een griffierecht geheven. Ingevolge het derde lid van artikel 8:41 van de Awb is, onder meer, bij een beroepschrift tegen twee of meer samenhangende besluiten eenmaal griffierecht verschuldigd. Van samenhang is sprake als besluiten voortkomen uit één samenstel van feiten en omstandigheden.

Er is voor wat betreft de inkomstenbelastingzaken voor de jaren 1998 tot en met 2003 sprake van samenhangende besluiten in voormelde zin omdat de Inspecteur in die zaken de bij de aanslagregeling aangebrachte correcties vanwege doelmatigheidsredenen op één na heeft teruggenomen. Voor dit cluster wordt in de zaak met nr. BK-15/00884 griffierecht geheven ten bedrage van € 123.

Voor de inkomstenbelasting- en omzetbelastingzaken die betrekking hebben op de jaren 2004 tot en met 2007 is sprake van samenhang in voormelde zin omdat die zaken voortvloeien uit boekenonderzoeken. In dit cluster wordt in de zaak met nr. BK-15/00897 griffie-recht geheven ten bedrage van € 248.

Daarnaast wordt voor de behandeling van het hoger beroep in de verliesverrekeningsbeschikking 1988 (BK-15/00883) griffierecht geheven ten bedrage van € 123.

Ten aanzien van de overige zaken zal de griffier worden gelast het betaalde griffierecht terug te betalen.

8.2.3.

Voor zover belanghebbende stelt dat [B] en hijzelf beroepschriften hebben ingediend tegen hetzelfde besluit als bedoeld in artikel 8:41, lid 3, van de Awb , zodat voor hen beiden slechts eenmaal griffierecht wordt verschuldigd, geldt dat dit betoog faalt, omdat opgekomen wordt tegen verschillende besluiten.

8.2.4.

Dat betekent dat in de onderhavige zaak terecht een griffierecht van € 123 is geheven.

Beslissing

Het Gerechtshof:

bevestigt de uitspraak van de Rechtbank, en

wijst het ingediende verzoek tot vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn betreffende de procedure voor het Hof af.

Deze uitspraak is vastgesteld door mrs. P.J.J. Vonk, E.M. Vrouwenvelder en Chr.Th.P.M. Zandhuis, in tegenwoordigheid van de griffiers mrs. E.J. Nederveen en A.S.H.M. Strik. De beslissing is op 2 mei 2017 in het openbaar uitgesproken.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Zowel de belanghebbende als het daartoe bevoegde bestuursorgaan kan binnen zes weken na de verzenddatum van deze uitspraak beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden. Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

1. Bij het beroepschrift wordt een kopie van deze uitspraak gevoegd.

2. Het beroepschrift wordt ondertekend en bevat ten minste:

- - de naam en het adres van de indiener;

- - de dagtekening;

- - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

- - de gronden van het beroep in cassatie.

Het beroepschrift moet worden gezonden aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

De partij die beroep in cassatie instelt is griffierecht verschuldigd en zal daarover bericht ontvangen van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan worden verzocht de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.


Juridisch advies nodig?

Heeft u een juridisch probleem of een zaak die u wilt voorleggen aan een gespecialiseerde jurist of advocaat ?
Neemt u dan gerust contact met ons op en laat uw zaak vrijblijvend beoordelen.

Stel uw vraag


naar boven      |      zoeken      |      uitgebreid zoeken

Recente vacatures

Meer vacatures | Plaats vacature